42. Şüphesiz en son varış Rabbinedir.
Kur’an sayfası yükleniyor…
42. Şüphesiz en son varış Rabbinedir.
﴿٤٢﴾
Şüphesiz ki, en son varış, öldükten sonra dönüş ve varış Rabbinedir ve Rabbin onlara yaptıklarının karşılığını verecektir. Âyet-i kerîme’de geçen "Ve enne..." lâfzı, makabli üzerine atfedilerek metfuh okunur. Cümle-iistinâfiye olmak üzere meksur olarak da okunmuştur. Mabâdindekiler içinde hüküm aynıdır. Bu ikinci kıraate göre cümlelerin mazmunu sahifeler içine dahil olmaz.
Kaynak: Celâleyn Tefsiri
Kuşkusuz en son varış Rabbinedir.
-Ey Rasul!- Öldükten sonra kulların varacağı yer ve dönüşleri ancak Rabbinedir.
Ve şüphesiz en son varış Rabbinedir.
En sonunda yalnız rabbine varılacaktır.
Şübhe yok ki, nihayet Rabbine gidilecek.
Dogrusu son varis Rabbinedir.
Ve elbette son varış Rabbınadır.
Ve şüphesiz en son varış, Rabbinedir.
Şübhesiz ki en son gidiş ancak Rabbinedir.
Ve muhakkak ki en son varış, Rabbinedir.
Muhakkak ki en son varış, Rabbınadır.
(39-42) Ve şüphesiz ki, insan için kendi çalıştığından başkası yoktur. Ve elbette ki, çalışmasını yakında görecektir. Sonra (onun çalışması) en tamam bir mükâfaat ile mükâfaatlandırılacaktır. Ve şüphe yok ki, en son gidiş Rabbinedir.
Sonunda kesinlikle Rabb’inin huzuruna varılacaktır.
(36-44) Yoksa o Mûsâ’nın ve o çok vefalı İbrâhim’in sahifelerinde bulunan şu kesin gerçekler hakkında bilgi edinmedi mi ki: Hiçbir kimse başkasının günah yükünü çekemez. İnsan, emek ve gayretinin neticesinden başka şey elde edemez. Bu gayretinin semeresi de ileride ortaya çıkacaktır. Emeğinin karşılığı kendisine tam tamına ödenecektir. Elbette son durak, Rabbinin huzuru olacaktır. O’dur güldüren ve ağlatan; O’dur öldüren ve yaşatan.
Mekke döneminin besinci yilinda, Ihlâs sûresinden sonra indirilmistir. Adini, ilk ayetindeki ‘necm’ kelimesinden almistir. Bu kelime Kur’an’da kimi yerlerde ‘gökteki yildiz’ (16. Nahl: 12, 16; 22. Hac 18; 37. Saffat 88), kimi ayetlerde ‘Hz. Peygamber’e inen Kur’an-i Kerim’in her bir birimi’ (53. Necm: 1; 56. Vakia: 75) ve Rahman sûresinde de ‘gövdesiz bitki’ yani ‘ot’ (55. Rahman: 6) anlamlarina kullanilmaktadir. 62 ayettir.