1. De ki: "Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik'ine, insanların İlah'ına sığınırım."
Kur’an sayfası yükleniyor…
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
1. De ki: "Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik'ine, insanların İlah'ına sığınırım."
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
﴿١﴾
De ki: “Ben, insanların Rabbine hâlikine ve sâhibine sığınırım. İnsanlara bir teşrif (şeref verme) ve onların kalplerine vesvese veren şeytandan sığınmayla ilgili bir münasebet olsun diye, hâssaten"insanlar" zikredilmiştir.
Kaynak: Celâleyn Tefsiri
De ki: İnsanların Rabbine sığınırım.
-Ey Peygamber!- De ki: İnsanların Rabbine sığınıyorum ve O'nun himayesi altına giriyorum.
De ki: İnsanların kalplerine vesvese sokan, (insan Allah'ı andığında) pusuya çekilen cin ve insan şeytanının şerrinden insanların Rabbine, insanların Melikine (mutlak sahip ve hakimine) insanların İlâhına sığınırım!
De ki: “Cinlerden olsun insanlardan olsun, insanların kalplerine vesvese sokan sinsi şeytanın şerrinden insanların rabbine, insanların mâlik ve hâkimine, insanların mâbuduna sığınırım!”
(Ey Rasûlüm,) de ki: Sığınırım insanların Rabbine,
(1-6) De ki: «Insanlardan ve cinlerden ve insanlarin gonullerine vesvese veren o sinsi vesvesecinin serrinden, insanlarin Tanrisi, insanlarin Hukumrani ve insanlarin Rabbi olan Allah’a siginirim."
(1-2-3-4-5-6) De ki: İnsanların Rabbına, insanların (yegâne) hükümdarına, insanların Tanrısına: Cinlerden ve insanlardan, insanların kalblerine vesvese verip (Allah anılınca da) sinsice geri çekilen vesve-secinin şerrinden sığınırım..
De ki: Sığınırım ben insanların Rabbine,
De ki: Sığınırım insanların Rabbine,
De ki: `Nâs`ın (insanların) Rabbine sığınırım!`
De ki: İnsanların Rabbına sığınırım,
De ki: «Nâsın Rabbine sığınırım.»
Sığınırım ben, insanların Rabbine,
De ki: İnsanların Rabbine,
Mekke döneminin ilk yillarinda, Felak sûresinin hemen pesinden nazil olmustur. Adini, ayetlerin sonunda tekrar edilen “en-Nâs: Insanlar” kelimesinden almistir. 6 ayettir. Bir önceki sûrede, kendilerinden Allah’a siginmamiz gereken kötülükler tanitilmisti. Burada ise, kendisine siginmamiz gereken Allah’in Rab, Melik, Ilâh oldugu anlatiliyor ve bütün kötülüklerin kaynagi olan insan ve cin “seytan”larina isâret ediliyor. Rabb; terbiye eden, yetistiren, egiten, hayatin programini yapan yetkili varlik demektir. Buna göre insanin yaptigi seyleri ona yaptirtan, yapmadiklarini da yaptirtmayan güç onun rabbidir.Melik; hükümdar, kral, padisah demektir. Bu kelimenin kökünde, sahip ve hakim olma anlami vardir. Varlik O’nun oldugu için, varlik üzerinde yönetim hakki da O’nundur.Ilâh; kulluk ve itaate lâyik kutsal varlik, yani tanri demektir. Allah, insanlarin yegane Rabb’i, Melik’i, Ilâh’i oldugundan O’ndan baska hiçbir varliga kulluk edilmemeli, dünya ve ahiret saadeti için yanlizca O’nun hükümlerine itaat edilmeli ve yalnizca O’na siginilmalidir.