4. De ki: "Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik'ine, insanların İlah'ına sığınırım."
Kur’an sayfası yükleniyor…
4. De ki: "Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik'ine, insanların İlah'ına sığınırım."
﴿٤﴾
Hannâs o geride duran,sinsi-çünkükalb, ne zaman Allah'ı zikretmeye kalksa, onun gerisinde durur, tetikte bekler- vesvesecinin Şeytanın -vesvese ile çok yoğrulduğu için bu iş ile isimlendirilmiştir- şerrinden,
Kaynak: Celâleyn Tefsiri
Sinsi/(Allah anıldığında geri, kaçan) vesvesecinin şerrinden,
Allah’ın zikrinden gafil oldukları zamanlarda insanlara vesvese veren ve onu zikrettiklerinde ondan uzaklaşan şeytanın şerrinden.
De ki: İnsanların kalplerine vesvese sokan, (insan Allah'ı andığında) pusuya çekilen cin ve insan şeytanının şerrinden insanların Rabbine, insanların Melikine (mutlak sahip ve hakimine) insanların İlâhına sığınırım!
De ki: "Cinlerden olsun insanlardan olsun, insanların kalplerine vesvese sokan sinsi şeytanın şerrinden insanların rabbine, insanların mâlik ve hâkimine, insanların mâbuduna sığınırım!"
O sinsi şeytanın şerrinden...
(1-6) De ki: «Insanlardan ve cinlerden ve insanlarin gonullerine vesvese veren o sinsi vesvesecinin serrinden, insanlarin Tanrisi, insanlarin Hukumrani ve insanlarin Rabbi olan Allah’a siginirim."
(1-2-3-4-5-6) De ki: İnsanların Rabbına, insanların (yegâne) hükümdarına, insanların Tanrısına: Cinlerden ve insanlardan, insanların kalblerine vesvese verip (Allah anılınca da) sinsice geri çekilen vesve-secinin şerrinden sığınırım..
O sinsi vesvesecinin şerrinden.
o sinsi şeytanın şerrinden,
`O çok sinsi vesvese verenin şerrinden!`
O sinsi şeytanın şerrinden.
«O gizlice vesvese verenin şerrinden.»
O sinsi vesvesecinin şerrinden.
O sinsi şeytanın şerrinden
Mekke döneminin ilk yillarinda, Felak sûresinin hemen pesinden nazil olmustur. Adini, ayetlerin sonunda tekrar edilen “en-Nâs: Insanlar” kelimesinden almistir. 6 ayettir. Bir önceki sûrede, kendilerinden Allah’a siginmamiz gereken kötülükler tanitilmisti. Burada ise, kendisine siginmamiz gereken Allah’in Rab, Melik, Ilâh oldugu anlatiliyor ve bütün kötülüklerin kaynagi olan insan ve cin “seytan”larina isâret ediliyor. Rabb; terbiye eden, yetistiren, egiten, hayatin programini yapan yetkili varlik demektir. Buna göre insanin yaptigi seyleri ona yaptirtan, yapmadiklarini da yaptirtmayan güç onun rabbidir.Melik; hükümdar, kral, padisah demektir. Bu kelimenin kökünde, sahip ve hakim olma anlami vardir. Varlik O’nun oldugu için, varlik üzerinde yönetim hakki da O’nundur.Ilâh; kulluk ve itaate lâyik kutsal varlik, yani tanri demektir. Allah, insanlarin yegane Rabb’i, Melik’i, Ilâh’i oldugundan O’ndan baska hiçbir varliga kulluk edilmemeli, dünya ve ahiret saadeti için yanlizca O’nun hükümlerine itaat edilmeli ve yalnizca O’na siginilmalidir.